god is an...

Rozszarpuję się pazurami i tak bardzo, tak bardzo pragnę krwawić.

Ale na moich palcach jest tylko sól.

Mam między dłońmi tyle nowych możliwości, a wybieram tylko drogę w dół. W jedynym słusznym kierunku.

Zrobiłabym wszystko.

Nie chcę umierać powoli, jeszcze nie teraz.

Pozwólcie mi.

Pozwólcie umierać za szybko.

no... lo... soy...

Nie lubię

dziewczyny z mojego lustra.

Ma kwaśne włosy i mokrą skórę, woda zatrzymuje się na drobnych piegach.

Dziewczyna z mojego lustra ubiera się elegancko i skromnie, na czarno, jak dziewczynka z dobrego domu.

Jest starsza ode mnie.

Skóra pod jej oczami pęka od nadmiaru fałszu i żelaza.

Czerwona lawa jej umysłu zastygła i już nie umiem jej ruszyć.

Już nie umiem rozmawiać

z dziewczyną z mojego lustra.

Nie śmieje się z moich żartów a moje łzy jej nie poruszają. Wzrusza ramionami i przymyka oczy z ironią, jest tak sarkastyczna że czasem mam ochotę opleść jej bladą szyję dłońmi i zacisnąć je, jak najmocniej.

Zazwyczaj proszę o to kogoś innego, ale to wcale nie karze tamtej dziewczyny, tamtej dziewczynie jest przyjemnie, ona lubi takie rzeczy. Zamyka puste oczy i wije się z rozkoszy.

Nie mam władzy

nad dziewczyną z mojego lustra.

Już dawno temu poszła swoją drogą i teraz siedzi w kącie i patrzy na mnie z odrobią litości, pewnie myśli, że jestem żałosna.

Miotam się i wracam późno do domu. Staram się z nią pogodzić, czytam jej wiersze i puszczam muzykę, w nocy, kiedy jesteśmy same, pieszczę jej ciało, jakby była jedyną osobą jaką kiedykolwiek kochałam.

Ale ona mi nie przebacza.

Dziewczyna z mojego lustra

jest pożądana.

Mówią jej że ma piękne nogi i że chodzi odziana w tango. Mówią że ma takie cudowne oczy.

Ale ona nie pozwala się dotykać, ignoruje te głosy i łyka dym z papierosa, dym, którego ja tak bardzo nie znoszę i dławię się, a ona się ze mnie śmieje. Śmieje się i odrzuca wszystkich mężczyzn i zostaje tylko ze mną, zostajemy same.

Dziewczyna z mojego lustra

podróżuje w samotności.

Lubi być sama i bawi się mną. Lubi ubierać mnie jak lalkę, farbować moje włosy i malować moje usta na czerwono.

Ludzie zaczepiąją mnie i mówią, zmieniłaś się, i nie wiedzą, że to tylko ona miała gorszy dzień i musiała się mną zabawić, żeby sobie ulżyc.

Dziewczyna z mojego lustra

Już mnie nie kocha.

Już mi nie wybacza.

Już mnie nie chce.

Więc uciszam ją zimnym whisky

I każę jej iść spać.

Śpij już.

Proszę...

nie szukajcie mnie

Zapach żywicy przedziera się przez nijakość.

Nuda

Nuuuda

Uchylam okno żeby wpuścić trochę życia, trochę powietrza, żeby bylo czymś wywietrzyć głowę i napełnić płuca.

Nie

Da

Się

Muzyka szarpie mną, szarpie mocniej niż kiedykolwiek, rozrywa, pobudza w tak silnym kontraście do zbyt rzeczywistej rzeczywistości. Jak na złość, kiedy powinnam być zgaszona i zaciskać zęby, poezja i muzyka wysadzają mnie w powietrze, skręcają moje ciało, od środka, kurczę się i rosnę i jestem już tylko muzyką i poezją.

Nie ma mnie tu.

Patrzycie w puste oczodoły, w zahipnotyzowane ciało pozbawione czucia.

I’m not there.

one flight

Nagle, nieoczekiwanie, już nikogo nie potrzebuję.

Najlepiej bawię się sama, przytulam się do moim trupów i liżę im rzęsy. Po raz pierwszy od dłuższego czasu dźwięki gitary rozrywają mnie, rozrywają mnie na kawałki.

Jestem taka cała, patrzę ma moje niefunkcjonujące części walające się po podłodze i z całą jasnością nagle rozumiem że tak właśnie ma być.

Nic nie musi być jasne i zrozumiałe.

Skąd to dziecko? Nie wiem skąd.

Urządzam sobie imprezę na łóżku, ściany które kilka lat temu nasiąknęły śmiercią i bólem synchronizują się z moim wnętrzem.

Najwięcej sensu znajduję w szpitalach psychiatrycznych

Ping... Pong...

Just one night

Ostatnie kilka dni rozpływa się w niejasnych wspomnieniach. Bliscy ludzie są nagle całkiem obcy, a ci prawie nieznani tak dobrze mnie rozumieją.

Przecież to wcale nie jest aż takie trudne, po prostu jestem szalona. Czy ktoś z nas nie jest? Powinniśmy mieć odwagę żeby się do tego przyznać.

Kolejne łyki wódki jakoś nie spłukują z gardła wspomnienia tej ostatniej szklanki whisky, ale jest już prawietakjakpowinnobyć, jest już prawie dobrze.

Nie mogę pozbyć się przekonania że to Oni się mylą, Oni wszyscy, że wcale nie ceny mieszkania i dobra praca są jedynymi tematami do rozmów. Pozwólcie mi porozmawiać o muzyce, opowiedzieć o zachodnim wietrze ostatniej podróży, pozwólcie mi nie zgasić tego co jeszcze się we mnie tli.

Dajcie mi dojść do głosu.

Ale są już tylko dyskusje i muzyka, która mnie zagłusza, i zbyt dużo dymu z papierosów i zbyt wiele obcych marzeń, rozpływająch sięw zimnej wódce prosto z balkonu.

Nie chcę, tak bardzo nie chcę przestać. być.

Nací en Alamo

Robię wszystko powoli, niepewnie, ostrożnie, uważnie.

Nic się nie zmienia.

Tylko spadł pierwszy śnieg, jest tylko trochę zimniej, trochę ciemniej.

Czytam Bukowskiego, a mój płaszcz zrobił się za cienki, już nie grzeje.

Tak naprawdę wszyscy moi prawdziwi przyjaciele byli zawsze ukryci między stronami książek, ale ostatnio zaczynam już tracić nawet ich.

Gubię historie, gubię opowieści.

Wracam do domu nad ranem a w mojej ciemnej ulicy wściekłe psy usłużnie liżą mi stopy.

Już prawie... Już jestem pusta.

No tengo lugar

No tengo paisaje

Balalajka

Wschodnie tajemnice rozgrzewają moje wnętrze. Głos unosi się w powietrzu, taki pierwszy, młody i pewny.

Chyba już nie pamiętam jak to jest mieć odrapane kolana i dłonie krwawiące od kolców pierwszych malin. Jak to jest moczyć stopy w świeżej rosie i wpadać w delikatne pajęczyny. Jak smakuje prawda rozpływająca się w ustach.

Chyba już nie wiem jak smakuje niewinność.

Moje ciało, skulone, ciągle czeka na coś ze ślepą nadzieją, ale gdzieś w środku już wiem że to nigdy nie nadejdzie.

Maiden, maiden tell me again
What can grow, grow without rain,
What can burn for many years,
What can long and cry without tears?

Może jednak

Jestem sobie powolutku. Tylko troszkę. Prawie jakby mnie nie było.

Znowu wydałam ostatnie pieniądze na alkohol. Znowu skończę tę noc gdzieś na mieście, udając, że wszystko jest tak w porządku.

Coś toczy mnie od środka.

Moje dłonie są coraz zimniejsze.

Moje serce coraz częściej niezdrowo przyśpiesza.

Może jednak umrę tak jak chciałam, młodo, jak Byron, jak James Dean.

Może to już niedługo.

Chyba jesteśmy do siebie podobni. Pewne rzeczy jednak dostaje się w genach.

Zanurzam się w czerni.

She walks in beauty

Myślę o pięknie, myślę o staraniach niektórych kobiet żeby osiągnąć coś idealnego, choć trochę, choćby z zewnątrz, podczas gdy i tak są już zgniłe od środka.

Nie jest to możliwe, przykro mi. Z tego prostego powodu, że tak naprawdę piękno nie kryje się w idealnie długich nogach, pełnych piersiach, dużych oczach, soczystych ustach, powłóczystych rzęsach i drobnym nosku. 

Piękno to tylko odzwierciedlenie tego co już nosimy w środku. Jeśli jesteś zgniła, będziesz śmierdziała zgnilizną nawet pod płaszczykiem najdroższych perfum, będziesz ohydna i odstręczająca, będziesz wzbudzać moją pogardę i żałość, może niektórych da się oszukać, ale mnie nie.

Wystarczy jedno spojrzenie.

Jeśli nosisz w sobie poezję, muzykę, jeśli przymykasz oczy rozmarzona kiedy jesteś sama, jeśli masz w sobie choćby resztki niewinności, jeśli jeszcze nie jesteś do końca zbrukana, to widać. Wyrachowana, pusta, świadoma siebie uroda jest niczym, nie kusi i nie zwodzi, nie imponuje i nie zachwyca.

Możecie się starać, ale wewnętrznej pustki nie da się przypudrować i wtłoczyć w ładną sukienkę.

Jak to mawiał mój nauczyciel tanga, Gaste a metade do teu dinheiro no teu corpo e a outra metade as tuas paixões. Assim ficas bela por fora e por dentro.

Nie mógł mieć więcej racji.

Więc rozpaczliwie staram się ratować to co jeszcze we mnie zostało i powoli, z trudem, começo a ficar bela por dentro.

Red right hand

Jest zimno. 

Rozpadam się na kawałki, nie umiem sobie poradzić. To dziwne uczucie. Kiedy robię wszystko tak jak należy, ale rezultaty są śmieszne, żałosne. Jestem rozszczepiona, jest tyle mnie, tyle mnie że już nie wiem gdzie mogłabym się szukać, gdzie zacząć, gdybym chociaż dostała jakąś małą wskazówkę, jakąś drobną informację od kogoś komu mogłabym zaufać, ale nie, nie dostaję nic. Także szukam się trochę po omacku, a może już dałabym sobie z tym spokój? Myślę czasem o prostych ludziach. Myslę o tym że zazdroszczę głupoty, ignorancji. Różne rzeczy bolą, ale nie wszystkich, czasem chciałabym móc być prosta, na tyle prosta żebym przynajmniej ja sama mogła się pojąć, chociaż tak. Choć odrobinę. 

Leżę w łóżku i gładzę się po napiętej skórze brzucha. Chyba z oczu ciekną mi łzy, a może to tylko myśli. Nieważne. 

Kochana.

 Patrzę w sufit i zauważam na nim pająka. Lubię pająki, a ten jest w dodatku całkiem zabawny. Naprawdę zabawny, idzie po moim suficie jakby nigdy nic, jakby nic mu nie groziło, jakby był u siebie. W sumie może jest, może to ja bezprecedensowo wtargnęłam na jego terytorium i teraz leżę i mimochodem pieszczę sobie brzuch a pająk mysli, no kurwa, to przecież moje, co ona tu robi. Może nawet zsunie się z sufitu i wyląduje na moim łóżku, chcąc pokazać mi że nie mogę sobie tak po prostu na wszystko pozwalać.

A może przyjdzie w nocy, kiedy już zasnę.

W każdym razie póki co sunie powoli po suficie i wygląda jakby kwestie własności tego lokalu miał głęboko gdzieś. Zresztą, ja też jestem tu przecież tylko na chwilę.

Jak zawsze.

Sometimes it feels like...

Patrzę na moje żyły.

Są dziwne. Ledwo je widać pod skórą, mimo że ta jest biała i cieniutka, cienka jak pergamin. Żyły mają jakiś dziwny kolor, siny, niezdrowy. Zupełnie inny niż krew która się w nich skrywa.

To wszystko takie dziwne.

Myślę czasem o tym żeby je otworzyć. Nie, nie po to żeby się zabić, absolutnie nie. Po prostu po to żeby zobaczyć jak krew wypływa z nich i formuje przyjemny dla oka kontrast z tymi dziwnie sinymi żyłami i cienką, białą skórą.

Skórą jak z papieru. Moja skóra, papierowa. Moja skóra, cieniuka.

Skupiam się na moim nadgarstku i przyglądam mu się tak mocno, tak uparcie, tak zapalczywie jakby za chwilę coś miało się wydarzyć, jakby moje żyły miały postanowić że wypełzną na wierzch, zupełnie same, bez niczyjej pomocy, i zaczną spływać delikatną czerwienią. Jakby miało stać się coś nieoczekiwanego. Coś czego absolutnie nie mogę przegapić.

Więc wpatruję się w nie.

Znam osoby które się pocięły. W większości były to dzieciaki, głupie nastolatki które w ramach buntu kaleczą się a gdy już trafiają do szpitala, oh, mamusiu, tak cię kocham, tak was przepraszam, nie chciałam, kocham cię, już nigdy się nie powtórzy, tak, oczywiście, wiem że was przetraszyłam, tak mi przykro, kocham cię, kocham.

O nie.

Nie jestem taka. Nie będę pozbawiać się tego co płynie w moich żyłach dla zdobycia chwili ogólnej atencji. A jednak zastanawiam się nad tym w jaki sposób ludzie się tną. Dzieciaki zazwyczaj w poprzek nadgarstka, przecinają zresztą w ogromnej większości przypadków tylko skórę, boją się czegoś więcej. Nie, nie. Żyły powinno się otwierać wzdłóż, tak by wypływało jak najwięcej krwi. Zresztą, jeśli ktoś naprawdę chce się zabić to przecież może przeciąć sobie tętnicę udową, może nawet tą na szyi, wykrwawi się szybko, skutecznie, całkowicie. Raz na zawsze.

Lubię zdecydowanych ludzi. Ci pseudosamobójcy są co najmniej żałośni.

Gładzę się po nadgarstku, podciągam bluzkę i przyglądam się mojej ręce z zaciekawieniem, jakbym widziała ją po raz pierwszy w życiu.

Jest mi tak niedobrze.

Opieram głowę o ścianę i staram się oddychać. Jednak wystarczy jeden głęboki wdech nosem a mój żołądek szarpie się, zrywa i pochylam się w spazmach, choć już nie wymiotuję.

Chyba boli mnie głowa.

Gdzieś z daleka słyszę muzykę. Jest już późno, właściwie to może wcześnie? Może czwarta, piąta rano?

A może jeszcze nie ma północy.

Nie, chyba jednak jest już późno, bo ucichły śmiechy, ktoś włączył psychodelicznego rocka, od czasu do czasu słychać ciche rozmowy, pewnie o czymś ważnym.

Niedobrze mi.

A jednak w jakimś stopniu lubię ten stan. To zmęczenie, szum w uszach, ból całego ciała, nieprzytomność umysłu. Moje ciało nie zareagowało dobrze na oddychanie więc wracam do płytkich, urywanych wdechów, moja pierś prawie się nie unosi, nic nie słychać. Kto wie, może nawet gdyby ktoś podstawił mi lusterko pod nos nie osiadłaby na nim para z oddechu. Zgon. Rozśmieszyła mnie ta myśl. Żyję sobie powolutku, minimalnie, moje ciało jest tak obolałe, tak poniżone, tak zatrute że mój umysł może w końcu być wolny.

Lubię ten stan.

Cisza, ja i czas.